Dawno, dawno temu, gdy na świecie królowały aparaty analogowe wśród fotoreporterów funkcjonował pewien standard, wg którego stosowano przede wszystkim dwa obiektywy: 35 oraz 50 mm. W tym roku postanowiłem spróbować sił przy pomocy tej strategii.

Przez wiele lat fotografując ludzi używałem teleobiektywów. Zazwyczaj były to szkła o ogniskowej między 100 a 300 mm. Mówiąc otwarcie i żeby była jasność. Nigdy nie miałem natury podglądacza czy paparazzi, ale po prostu nie lubiłem podchodzić blisko fotografowanych ludzi. Nie ważne czy były to: imprezy okolicznościowe (wesela itp.), konferencje naukowe czy uliczne protesty to zawsze starałem się fotografować je z dystansu.

W ostatnim okresie postanowiłem zmienić swój styl pracy i pójść za „radą” legendarnego fotoreportera wojennego Roberta Capy, a mianowicie: „Jeśli twoje zdjęcie nie jest wystarczająco dobre, to nie podszedłeś wystarczająco blisko”. Choć znam to powiedzenia od dobrych 20 lat, kiedy zacząłem fotografować, to dopiero w tym roku z uporem maniaka postanowiłem realizować tę idee. Obecnie do większości wydarzeń, które fotografuje stosuję stałoogniskową 50-tkę.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że matryca w lustrzankach cyfrowych działa wg przelicznika, dzięki któremu obiektyw posiada większe zbliżenia. Dla Canona jest to przelicznik 1.6. Co w praktyce skutkuje tym, że obiektyw 50 mm zachowuje się jak 80 mm w aparatach analogowych. Jednak mimo wszystko uważam, że moje zdjęcia dużo dzięki temu zyskały.

Dzięki małej głębi ostrości cechuje je teraz lepsza plastyka obrazu (F 2.2 – 2.8).
Podejście blisko skutkuje lepszym uchwyceniem relacji i emocji.
Ponadto dla mnie jako urodzonego introwertyka jest to doskonała szkoła relacji międzyludzkich.

Zdaję sobie sprawę z faktu, że czasami potrzebujemy zastosować teleobiektywy, ponieważ nie możemy podejść do fotografowanej osoby czy sytuacji. Jednak jeśli tylko macie możliwość pracy przy pomocy obiektywów stałoogniskowych to z czystym sumieniem polecam takie rozwiązanie.