Walden, czyli życie w lesie to książka wydana w 1854 roku, a jej autorem jest Henry David Thoreau. Publikacja jest bardzo znana i dla wielu czytelników stanowi symbol oraz arcydzieło amerykańskiej literatury promujące minimalizm i transcendentalizm.

Osobiście choć nazwisko autora słyszałem wielokrotnie to pierwszy raz sięgnąłem po książkę jego autorstwa dopiero w lutym 2026 roku, a to za sprawą Stowarzyszenia umarłych poetów. Tytułowi bohaterowie każde swoje spotkanie otwierają następującym cytatem z Waldena:

Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawiać czoło wyłącznie najbardziej ważnym kwestiom, przekonać się, czy potrafię przyswoić sobie to, czego może mnie nauczyć życie, abym w godzinę śmierci nie odkrył, że nie żyłem.

W związku z tym, że kilka tygodni temu ponownie przeczytałem powieść N.H. Kleinbaum postanowiłem poszerzyć swoją wiedzę o lekturę Waldena. Po prostu byłem ciekaw dlaczego akurat do tej publikacji odwołują się „Umarli Poeci”.

Walden, czyli życie w lesie to zbiór esejów filozoficznych, w których autor opisuje swój dwuletni pobyt w wiejskiej chacie nad jeziorem Walden w Massachusetts. Zapis jest czymś pomiędzy dziennikiem, a filozoficznym esejem promującym życiowy minimalizm, życie w zgodzie z naturą oraz krytyką pędzącego konsumpcjonizmu. W tym miejscu chciałbym podkreślić, że publikacja powstała w połowie XIX wieku! Henry David Thoreau dzięki tej książce stał się niejako symbolem dla amerykańskich zwolenników spokojnego, minimalistycznego życia.

Czy polecam tę publikację? Myślę, że tak ponieważ jest to interesujący zapis historii osoby, która świadomie poświęciła dwa lata, aby żyć w niemal odosobnieniu, a następnie swoje doświadczenia przelała na papier. Na pewno nie jest to łatwa książka, którą czyta się z zapartym tchem w jedną czy dwie noce. Osobiście poświęciłem kilka tygodni na zapoznanie się z Waldenem. W tym czasie robiłem sobie przerwy, czytałem inne publikacje, rozmyślałem, ale ostatecznie przy pomocy pióra H. D. Thoreau wracałem nad jezioro w Massachusetts.

Autor jest obecnie zaliczany do grona najwybitniejszych pisarzy i filozofów swojej epoki, a największą popularność zdobył w latach 60-tych XX wieku, gdy po jego książki sięgała ówczesna młodzież sprzeciwiająca się konformizmowi i panującym zasadom. W związku z powyższym uważam, że chociażby ze względów poznawczych i kulturoznawczych jest to publikacja warta uwagi.