Książka autorstwa dwóch z czterech legendarnych południowoafrykańskich fotoreporterów. Muszę przyznać, że w tym temacie mógłbym się mocno rozwinąć, a to za sprawą tematu mojej pracy magisterskiej – Życie i praca fotoreporterów wojennych – jednak może innym razem.

Właśnie podczas przygotowywania się do jej napisania pierwszy raz trafiła w moje ręce powyższa książką. Dzisiaj po kilkunastu latach ponownie po nią sięgnąłem i nadal historia Grega Marinovicha, Joao Silvy, Kena Oosterbroeka oraz Kevina Cartera zrobiła na mnie ogromne wrażenia. Za publikację odpowiedzialni są dwaj pierwsi dziennikarze, natomiast polskiego przekładu podjął się znakomity reportażysta i również korespondent wojenny Wojciech Jagielski.

W książce autorzy opisują przede wszystkim okres upadku apartheidu w RPA i moment dochodzenia do władzy środowiska Nelsona Mandeli. W tym czasie w Republice Południowej Afryki dochodziło do nieustannych walk oraz zabójstw na tle rasowym. Grupa młodych fotoreporterów dokumentuje te wydarzenia, a ich prace publikują największe czasopisma na świecie. Za publikacjami idą również nagrody krajowej oraz międzynarodowe np. Pulitzer dla Marinovicha oraz dla Cartera (zdjęcie sępa czającego się za dzieckiem w Sudanie). Jednak codzienne obcowanie z okrucieństwem tych czasów odbija się również na samych dziennikarzach.

Książkę czyta się bardzo dobrze. Jest to publikacja wciągająca, napisana żywym, dziennikarskim językiem bez zbędnego patosu. Jeśli tylko interesują Was zmiany społeczno-polityczne ostatnich 30 lat to mogę polecić tę publikację, a jeśli ciekawi Was praca dziennikarzy i idące za tym obciążenie to pozycja jest po prostu obowiązkowa.